Gedachten voor thuis 17 mei
7e zondag van Pasen
Handelingen 1, 12-14; 1 Petrus 4, 13-16; Johannes 17, 1-11a
De evangelies, de levensverhalen over Jezus, vertellen dat Hij een doener was. Voortdurend onderweg en in de weer tussen de mensen om goed te doen, met een luisterend oor, een wijs advies en een helpende hand voor hen die men niet zag staan. Altijd doende dus om mensen de weg te wijzen naar elkaar en naar God.
Maar Hij was ook een bidder. Van tijd tot tijd trok Hij zich terug om te bidden. Op een stille plek en alleen in gesprek met God. Of net als die keer aan het avondmaal, in de kring van zijn vrienden, hardop in gesprek met God, die Hij ‘Zijn en onze Vader’ noemde. En zo is het nog altijd: christen-zijn houd je niet vol in je eentje. Je moet samen willen scholen, samen willen luisteren naar wie hij was en wat Hij deed, en daarin de kracht opdoen om Zijn weg te gaan. Samen blijven bidden. Dat is: ons hart verbinden met God. Soms is je hart blij en zeg je dankjewel. Soms ben je bedroefd en huil je uit bij God, vooral als er groot persoonlijk verdriet is. Bidden is voelen en willen weten: wij mensen zijn als kinderen, en God is onze Vader. Wie dit kunnen geloven en liefde ondervinden van hun omgeving, kunnen net als zijn eerste leerlingen, na verloop van tijd weer heel veel aan. En zeker als we weten dat Jezus ook voor hen bidt …..